Verplicht college

En hij bleef maar praten. Grijze maandag, 3 uur ‘s middags. Nutteloos tijdstip. Een monotone galm in een kale betonstenen zaal. Een ware marteling voor het verstand. Niet vanwege de moeilijkheid van het lesstof, maar vanwege de onontkombaarheid van deze pijn. Het is tenslotte verplicht college. Meer dan een handtekening verzekeren op de presentielijst betekent dit niets voor mij.

Ik kreeg al vroeg de beurt.

“Jij hier links vooraan.”

Ik keek niet op. Ik wist geen antwoorden. Ik keek dan toch op, sinds ik ge�soleerd in de linkerhoek vooraan zat in een zaal met ongeveer 40 klasgenoten.

“Wat wordt er met deze variantie berekend?”

Ehm… een variantie, h�?

“De afwijking.”

“Dat klopt. De afwijking wordt hier berekend. Weet je ook waar van?”

De essentie van economie: schaarste en haar waarde.

“De prijs.”

Hij probeerde meer te krijgen, maar hij kreeg mijn onbewogen indringende blik. Hij ging moeilijk glimlachen. Ik bleef hem aanstaren alsof hij beter niet had kunnen bestaan. Hij glimlachte minder, en liet mij voor de rest van de les letterlijk links liggen. Maar beter ook.

In de 45 minuten die hierop volgden bekraste ik de fijne stoelleuningen voor mij. Soms werkt het hout meer mee dan anders. En ik zette mijn gedachtenkronkels als kromme en rechte lijnen op het collegeblok voor mij. Een verspilling van inkt, papier, tijd en moeite. En tussen alle verveling door, bleef hij maar praten, en praten. Niemand in de buurt om mee te boter-kaas-en-eieren. Of kamertjes te verhuren.

Wat een kut college en wat een kut vak en wat een kut docent.

Wat ik geleerd heb? Aan alle pijn komt eens een eind.

Love, Fear And Craze.

In my young life I have experienced lots of different emotions. I have been happy about so many things, afraid for just as many. I have felt victorious and a loser. I have felt lost and found. But felt quite nothing like the feeling of love ever before.

 

I was 21 years old at that time. She was a fresh face. One of which I knew from the first moment on, I would never forget. I just knew. She was stunning. As I got to know her I felt compelled to her. She had something that kept me busy. I know what it was: a mind that thought alike. And, no, not many minds can go along with mine. But hers did. The moment we found out, a connection was made. At that time, it seemed as some kind of pure bond.

 

Craze took over. The concept of two persons having the understanding of each other in a way not a lot of people experience, was totally new and unknown. It was scaring too. It was like walking in the most beautiful room I had ever seen, and not wanting to be in there, because somehow I thought, that my presence would make the room less beautiful. It was perfect as it was. But the truth is, without me in it, the existence of the room is just a memory, even less: an imagination. I cannot live it.

 

That is the moment I sorrow for having left the room. Out of fear. The realization that love is not imaginable, once you have experienced it, is haunting. The fullest passion I’ve wanted to live up to, the bond I forever wanted to have, just slipped away. Trough the fingers of my hands. I squeeze my hands, but nothing in it. Empty handed I lived one. My hands touched on and on. But remained empty.

 

Now for the first time I feel like having put my hands on someone that I might want to hold on to. But before I know that, I will have to open myself up to her. Look for the pureness, and the essential input from my instincts. I fear never to love. Actually I fear the craze. Although I described it in one paragraph, the craze had its spell on me for about a year. It took a lot to get over it. Time was after all my friend. And now I always hold a distance, just never to get involved again in that way. Get my pleasure, but leave the person.

 

The room still lures. I want to go in, and live it. Fuck the fear and craze! I want to love, and thus live. 

Het vriendendilemma

Een van de grootste dilemma’s waarmee ik zit: wat doe je als een vriend zijn toekomst aan het verkloten is?

Vertel je hem recht in zijn gezicht hoe je erover denkt, en daarmee je vriendschap op het spel zet?

Of steun je hem in whatever hij mee bezig is, zoals hij er dan ook mee bezig is?

Van het eerste kan gezegd worden, dat vrienden daartoe ook dienen. Eerlijk, in your face, kunnen zeggen waar het op staat. Maar wie ben jij om hem te vertellen wat hij wel en niet zou moeten doen?

Aan de andere kant kun je toch niet zoiets laten gebeuren waar je bij staat?? Wat ben je voor een vriend?

Fuck me. Ik ga zeggen waar het op staat. Voor mij gaat het ook om de vriendschap met jezelf. Kun je het over je hart halen om het niet te zeggen? Ik niet.

Bears, Bunnies and Bombers

How come women can be sometimes so cruel? I mean seriously, they don’t have any idea on how cruel they are. Sometimes they can be like this very kind person, very tempting, and when you get to a make or break point, they don’t just break you: they kill you. And then burn your body and run it over with a truck. A couple of times.

Like they play around with you like a playfull bear with a nice bunny. First its all cuddly, and cosy, and then the bear gets hungry, but keeps playing with the bunny and then when the bunny is feeling real happy, the bear strikes. Wrong example. Not because it’s quite unusual for bears and bunnies to have a relationship like this. But because it would be more like: you the bear, and she the bunny, and on the moment of strike, the bunny turns into a B-1B bomber and not only destroys you but also destroys your whole village with all the kind people in it. And you won’t have a clue about what struck you.

My city is now on fire. It’s a ruin. It’s burning up. No men left. No survivors. Not one ever to tell our stories. It rained bombs. And the destruction is everlasting. There is no blood flooding the streets, because it’s all lit up. 

And she, I see her flying over and looking out her window, and enjoying the dark stinky view on clouds of death. That bitch.

Afscheid. Drank. Auto’s.

Hier ben ik het ene moment op een borrel ter ere van het vertrek van een goede vriend bij zijn werkgever, en hier zit ik in een lokaaltje met 19 anderen, in een gebouw ver van huis, autobezit te verdedigen. In slechts drie uur tijd, in chronologie:

SMS. Bellen. Afspraak. Borrel. Vriend. Afscheid. Drank. Nog meer drank. Hapjes. Mensen. Nieuwe mensen. Drank. Vreemde mensen. Drank. Bellen. Samenvattingen. Drank. Sigaretten. Mailen. Bellen. Voicemail. Afscheid. Meer afscheid. Kleiner gezelschap. Intiemer gezelschap. Drank. Plan. Twijfel. Werkplek. Lichten. Charme. Twijfel. Broodjes. Paraplu. Locatie. Regen. Veelbelovend. Dooie boel. Geen drank. Anti-auto’s?! Auto’s!! Dominant. Leven. Verleiding. Compliment. Fake cigarette break. Metro. Tram. Huis.

Schattig Nederland

Je ziet dat mensen vaak de halve wereld hebben gezien, maar nooit het mooie Willemstad (Noord-Brabant) of Brielle (Zuid-Holland) hebben bezocht. En dat is zo zonde. Bijna onvergeeflijk. Nederland is op zoveel plekken, zo schattig.

Ik houd er van, vooral op de wat laid-back zonnige weekenddagen, de auto te nemen en een eindje te rijden. Vaak doe ik de Zuid-Hollandse en Zeelandse eilanden aan. Of dan rijd ik naar de zee bij Rockanje. Of een stukje Brabant in. Mooie, open gebieden. Een ontsnapping aan Rotterdam. Niet alle plekken in Nederland zijn door projectontwikkelaars omgetoverd tot beton. Gelukkig niet. 

Als je zo door de polders rijdt, dan kun je je voorstellen dat in al die eeuwen alleen het zand op een weggetje is veranderd in asfalt. Maar dat de bomenrij die deze weg van een bewegelijk schaduwspel voorziet, dat ook eeuwen terug deed. Ik geniet enorm van het landschap. Van die kleine stadjes, en die dijkhuisjes, en de dorpjes waar huizen al door meer generaties zijn bewoond, dan er mensen zijn die een kampioenschap van Feyenoord hebben meegemaakt. (Ok, deze vergelijking gaat totaal niet op, maar whatever: het is mijn verhaal.)

En in al die stadjes kennen ze onze problemen niet. Het verkeer ook niet. En de onpersoonlijkheid van een grote stad als Rotterdam niet. De drukte niet. De metro en de diversiteit aan mensen niet. De OV-chipkaart niet. The Dark Knight, gas en elektriciteit ook niet. 

Én ze kennen mijn kleur niet. Als ik door zo’n plaatsje loop heb ik het gevoel op een andere manier te worden aangekeken. Niet als in verachtend ofzo, of afkeurend. Niet als hoe een zwarte man op een Ku Klux Klan bijeenkomst zal worden aangekeken. Of verbrand. Maar meer als een man die nonchalant een damestoilet binnenloopt en naast de vrouwen in de spiegel zijn lippen bijwerkt. Het valt op. Hoe cool je uitvoering ook is. 

Whatever. Ik heb er altijd een leuke tijd. Ik mag de mensen, zij mogen mij – ik ben écht zó vol van mijzelf – en het is vaak een aangename afwisseling op Rotterdam. De harde havenstad versus het schattige achterland. Er is een groter verschil tussen Rotterdam en Zaltbommel dan tussen de eerst genoemde en Berlijn bijvoorbeeld. En dat maakt een bezoekje aan al die plaatjes die Nederland rijk is, en slecht binnen een bereik van 40 minuten liggen, meer dan waard.

Spijkerbroekenhel

Probeerde een spijkerbroek te kopen. Gewoon een fatsoenlijke broek van spijkerstof. Normaal kom ik wel aan mijn trekken bij G-Star. Maar idioot genoeg doen ze dit seizoen niet aan gewone relaxte, doch hippe broeken. In ieder geval, niet in een kleur blauw die mij aanstaat. En zonder gaten en scheuren. Die maak ik zelf wel, als ik niet oppas.

Ik zocht verder. Replay, Levi’s, een boel andere merken, Jack & Jones, Zara, en andere winkels. Niets. H&M. Raak! Voor slechts 20 euro. Een simpel spijkerbroek. Meer heb ik niet nodig. Wel voor een prijs waarvan ik denk: er is iemand in een zweterig fabriek in Bangladesh die hier veel te weinig voor krijgt. 30 euro had ik er ook wel voor over gehad. Als diegene maar een relaxter leven heeft. Maar ja, zo werkt het niet.

Wat mij het meest verbaast, is dat ik minder dan 15 minuten daarvoor een Replay broek van 140 euro op mijn heupen had. En bij gebrek aan beter dacht ik op dat moment:

“Geld is van geen waarde. Je hebt een broek nodig, en dit is een broek. Koop hem.”

Ik deed het niet. De Hennis en Maurits gaf mij gelijk. Er is zeker verschil tussen de H&M broek en die van Replay. In kwaliteit, design en comfort. Echter, op geen enkel manier is het verschil van 120 euro tussen deze twee broeken goed te praten. 

Uiteindelijk denk ik, mensen moeten zelf weten wat ze kopen. Maar ik laat mij echt niet op zo’n goedkope manier afzetten. Later die avond en de volgende avond waren de bespaarde 120 euro’s opgegaan in een leuke tijd. En doorgespoeld door het toilet. Met de H&M spijkerbroek op mijn enkels.

 

Wakker worden

Dinsdag moest ik werken voor mijn day job. Die houd ik nog aan tot mijn grote doorbraak. Of tot wanneer ik eindelijk afstudeer. Hoe dan ook, een half uur te laat was ik. Moeite met opstaan. Heb ik wel vaker. Vooral nu het ‘s ochtends langer donker blijft. Ik heb veel in mijn leven gemist. Alleen al omdat het mij niet lukte om uit bed te komen. In mijn dromen maak ik vaak nieuwe vrienden, en die laat ik niet gauw alleen.

Laatst, dezelfde dag eigenlijk, heb ik de Philips Wake-Up Light HF3461 gekocht. Bij de Marskramer in Krimpen aan den IJssel. Voor 129 euro. En ik weet dat het overbodige informatie is dat ik het in Krimpen heb gekocht, maar hoe anders zou ik ooit Krimpen ergens in een van mijn verhalen hebben genoemd? Dus voor alle Krimpenaren, die iedere dag opnieuw Krimpenaar zijn, en dit moedig volhouden: bij deze! Een overdosis aan alles wat mij kan vermoorden als ik daar niet weg kon komen.

Gelukkig kwam ik er wel weg. Met de Wake-Up Light. Dankzij Connexion. Die willen nog wel eens de moeite nemen om met een bus mensen uit het plaatsje te evacueren en ze af te zetten aan een veilig Rotterdams openbaar vervoer haven. Ik stelde mijn bagage voor, de Wake-Up Light in een groene tas, als een levensveranderaar. Vanaf nu, dacht ik in de metro naar huis, zou ik alles altijd meemaken. Ik zou uit bed komen, wanneer ik er uit moest zijn. 

Thuis aangekomen heb ik deze ontwaaklamp uit de verpakking gehaald. De gloeilamp geïnstalleerd. En deze meteen uitgeprobeerd. Hij deed het. Vanaf nu zou ik wakker worden alsof de zon in mijn kamer schijnt. Vanaf nu zou ik wakker worden met de geluiden van de oceaan, alsof ik niet in mijn bed lig, maar zo toevallig op vakantie in een hangmat in slaap ben gesukkeld, en de ochtengloren aan de horizon van de oceaan mij wakker maken. 

Hoe gek ook: het werkte de woensdag, de donderdag en de vrijdag erop. Om 10 uur ‘s ochtend en twee keer om 5 uur ‘s ochtends. Philips heeft mij beloofd, niet persoonlijk, maar via de teksten op de doos, dat wanneer je op een geleidelijke manier door licht wordt gewekt, je ook meer energie zult hebben bij het opstaan. En ik moet zeggen: geen woord van gelogen. It’s truly amazing! 

Een van mijn grootste uitdaging in het leven – het op tijd uit mijn bed komen – is op door Philips gedegradeerd tot een doetje. De Philips Wake-Up Light, het is bijna te mooi om waar te zijn. 

Tentamen/vrees/fobie/angst/nachtmerrie

Nu heb ik komende dinsdag een belangrijk tentamen. En dit vak heb ik al een keer of x proberen te halen. Telkens wanneer ik er aan begin, word ik altijd geconfronteerd met mijn falen in het verleden. Wat er weer voor zorgt dat al die rekensommen die nu voor mij liggen nog meer op raadsels gaan lijken. En ook met mijn eerste docent van dit vak. Inmiddels is hij met pensioen. Zolang probeer ik dit vak dus al te halen.

En hier is het ding: hij was alles wat ik niet mocht in leraren. Hij was het prototype autoritaire hoogleraar, die iets te veel over zichzelf dacht, en graag wilde dat wij onze school steevast universiteit zouden noemen. En ow, lessen bestaan niet. Wij spreken altijd over colleges. En een geeuw in de klas? Eruit! You’ve got the picture. En het ergste: hij was nog populair ook. Onder studenten?! Nerdo’s..

En door hem, kwam ik nooit meer naar zijn lessen. Door hem ben ik dit vak simpelweg gaan haten, omdat het mij aan hem herinnert. Ok, dit klinkt als een redelijke overdrijving. Dat is het niet. Dit zit echt diep. Dit is zo’n gebeurtenis die, opgeteld met een aantal zelfde gebeurtenissen, mij een nog groter loser gevoel bezorgt. En ik weet dat ik the money ben, maar feit blijft dat ik the money ben zonder die vel begeerde 4 ECTS voor dit vak. Nu zijn er stadions vol mensen geslaagd voor dit vak. En ik niet. En die poule van mensen wordt groter en groter. En ik zit er telkens niet bij. Daar word ik niet blij van.

Het tentamen nu halen is trouwens mijn enige optie. Ik heb alles al geprobeerd dit vak anders te omzeilen. Van compensaties tot what not. Het komt er basically op neer: het wordt stampen, proppen, verzuipen, sterven, herrijzen en weer sterven, en een kat op mars zetten om over deze gigantische roadblock te komen. Ik bedoel maar te zeggen, ik krijg zelfs nachtmerries van dit vak. Dat heel het voortbestaan van de mensheid afhangt van mij. Ik moet die voldoende halen, anders is het einde der tijden nabij. Badend in zweet werd ik vanochtend wakker. Wetende dat er nog maar drie dagen zijn om te leren. 

Dit is het finale moment. Nu moet het gebeuren. Succes is mijn enige optie. Zei ik mijzelf: de eerste keer.

 

Officieel geen lid meer!

186735
 
Beste heer Hassan,
 
Wij hebben u op uw verzoek uitgeschreven als lid van de Partij van de Arbeid. Dit spijt ons uiteraard zeer, maar respecteren uw weloverwogen besluit. Wij willen u natuurlijk niet uitschrijven zonder u bedankt te hebben voor uw steun aan onze partij sinds december 2002. Ook veel dank voor u actieve inzet in de afdeling Rotterdam voor leden en nieuwe leden.  Jammer om een lid als u te moeten verliezen. Natuurlijk hopen wij dat u onze partij via de media wilt blijven volgen en dat er  een moment komt dat uw enthousiasme weer aangewakkerd wordt en dat u ons dan opnieuw weet te vinden.
 
U nog alle goeds toewensend, verblijf ik,
 
met vriendelijke groet,
namens afd. Ledenwerving en Ledenbehoud,
 
H. Hollebrand-Zwart