Het schild dat verbeelding heet

Wij zien de wereld zoals wij hem willen zien. Wij zien mensen zoals wij ze willen zien. Wij leven ieder moment in onze eigen verbeelding.

Onze emoties en gevoelens komen voort uit de interactie tussen onze verbeelde wereld en de ‘echte’ wereld. Zo ook in de liefde. Wij beelden ons in dat iemand perfect is. Precies is zoals je wilt dat iemand zou moeten zijn voor jou. Welkom in de staat van verliefdheid. Wanneer blijkt dat diegene toch niet is zoals wij hoopten, dan zij we verdrietig. Ik geloof dat dat de kloof tussen de verbeelding en de realiteit diepe wonden kan slaan.

Voor mij is echte liefde wanneer de verbeelding van iemand overeenkomt met wie die persoon werkelijk is. Wanneer wij op geen enkele manier de verbeelding ons zicht op de realiteit laten ontnemen. Echte liefde is niet blind. Simpelweg omdat alleen dan de werkelijkheid is zoals wij hem wensen. Wij leven dan letterlijk onze droom.

Onze verbeelding kan een nare schild zijn tussen ons en de werkelijkheid. Geluk kan niet worden bedacht, maar slechts gevonden worden. Niet in de wereld waarin wij leven, maar in die wereld waarin wij ook sterven.

Climate Change

Whether you believe or not the climate is changing, and whether or not you believe the change is caused by mankind: I have a message for both of you guys.

Here is the deal:

1.    We cannot sustain if we continue on the same path as we are right now.

Our resources are not infinite. So, if everything has been consumed, and we have not developed any kind of alternative for ourselves, we will die. That brings us to my second point.

2.   We do not like dying. We seriously don’t.

As we have done up to date, we will survive tomorrow. Mankind is keen on surviving. As it is happening right now: never before in history, so much effort has been put in reinventing the world into a new sustainable global network.

The end.

Liefde

Jin ke sar ho ishq ki chaanv
paanv ke niche djanat hoghi

Zij die hun hoofden in de schaduw van de Liefde stellen,
zullen de hemel aan hun voeten treffen.

(Chaiyya Chaiyya, Dil se, A.R. Rahman, 1998)

Het gaat om de onderdanigheid aan de liefde. In de liefde kun je geen trots hebben. In de liefde is er geen ruimte voor ijdelheid. In de liefde is er nooit een ik. Nooit een jij.

Liefde als een kom van het allerzuiverste water. Dorstig als we zijn, drinken we uit de kom. Maar een mond die leugens spreekt, maakt de kom onrein.

Het paradijs staat er doorgaans bekend om rein en puur te zijn. Al het aardse streven naar zuiverheid van waarden is hemels. En liefde is de hemel. Liefde is een paradijs. Liefde is geen droom. Wij zijn de droom die de liefde heeft over jou en mij.

Geen daad van liefde laat zich ongedragen door het licht in ons.

Liefde is het licht. Liefde is al het leven.

Laten wij nog alsjeblieft geboren geraken, nog voor dat wij sterven.

Huibert Boumeester

Nog voor hij de 50 reikte, werd hij dood gevonden in het bos. Vlakbij een dorpje ten westen van Londen. Zelfmoord. Het leven werd hem teveel. Minder dan een week nadat hij werd vermist.

Nu gebeurt dat wel vaker, maar in zijn geval haalde hij het nieuws omdat hij topman was bij ABN Amro. Voordat hij ontslagen werd. Hij kreeg 3,8 miljoen euro mee als ontslagvergoeding. Hij werd er depressief van.

Het houdt mij bezig. De zelfdoding door mijnheer Boumeester. Hij is een telg uit een van Nederlands rijkste dynastiën. Maakte een supercarrière als bankier. Had drie kinderen, en een vrouw waar hij gescheiden van leefde. Werd ontslagen vlak na de overname van ABN Amro door o.a. Royal Bank of Scotland. Er was geen topfunctie meer voor hem bij de nieuwe gesplitste bank. En de crisis. Hij woonde in de City. Ook wel gezien als het financieel centrum van de wereld. Hij hield van jagen. En van Afrikaanse natuurreservaten. En diende zich aan als hoeder voor Aziatische culturen.

Ik denk dat hij zichzelf blindstaarde op zijn zetel op de Olympus. Tussen de goden van het kapitalisme. Zijn naam was bij zijn geboorte al ingekerfd. Na zijn ontslag kon hij helaas niet snel weer aan de slag. Het was crisis. Zeker bij de banken. Zijn weg naar de top was afgeknepen. Geld boeide niet. Macht was nummer een. Maar die macht leek nu verder weg dan ooit. Hij groeide op met geld als een gegeven. De hoeveelheid macht zou dus zijn succes weerspiegelen.

Machteloos moet hij zich hebben gevoeld over de toekomt van zijn bestaan. Hij moet het hebben opgevat alsof de controle van wie hij wilde zijn niet langer bij hem lag. Misschien was hem wel veel beloofd bij het nieuwe bedrijf, en waren het uitgerekend zijn vrienden die hem eruit knikkerden. Een gespleten wervelkolom. Zijn gevoelscentrum gebroken. Depressief werd hij ervan.

Jammer. Hij had veel voor te leven. Ten eerste zijn kinderen, zijn vrouw, zijn goede doelen. Hij had zijn tijd en geld kunnen gebruiken om te investeren in aidsonderzoek of kankeronderzoek, om maar iets te noemen. Maar nee. Dat zat er niet in.

Ik kende hem niet. Ik weet niet wat er bij hem speelde toen hij zijn lichaam ontdeed van zijn ziel. Wat ik wel weet, is dat, hoe erg het ook voor hem moet zijn geweest, er altijd reden is om door te blijven leven. Dat ligt in onze aard. Overleven. En juist dat lukte hem niet in de top van het bedrijfsleven. En als dat je leven was, dan leef je inderdaad niet meer. En zo berichtten de kranten.

Love, Fear And Craze.

In my young life I have experienced lots of different emotions. I have been happy about so many things, afraid for just as many. I have felt victorious and a loser. I have felt lost and found. But felt quite nothing like the feeling of love ever before.

 

I was 21 years old at that time. She was a fresh face. One of which I knew from the first moment on, I would never forget. I just knew. She was stunning. As I got to know her I felt compelled to her. She had something that kept me busy. I know what it was: a mind that thought alike. And, no, not many minds can go along with mine. But hers did. The moment we found out, a connection was made. At that time, it seemed as some kind of pure bond.

 

Craze took over. The concept of two persons having the understanding of each other in a way not a lot of people experience, was totally new and unknown. It was scaring too. It was like walking in the most beautiful room I had ever seen, and not wanting to be in there, because somehow I thought, that my presence would make the room less beautiful. It was perfect as it was. But the truth is, without me in it, the existence of the room is just a memory, even less: an imagination. I cannot live it.

 

That is the moment I sorrow for having left the room. Out of fear. The realization that love is not imaginable, once you have experienced it, is haunting. The fullest passion I’ve wanted to live up to, the bond I forever wanted to have, just slipped away. Trough the fingers of my hands. I squeeze my hands, but nothing in it. Empty handed I lived one. My hands touched on and on. But remained empty.

 

Now for the first time I feel like having put my hands on someone that I might want to hold on to. But before I know that, I will have to open myself up to her. Look for the pureness, and the essential input from my instincts. I fear never to love. Actually I fear the craze. Although I described it in one paragraph, the craze had its spell on me for about a year. It took a lot to get over it. Time was after all my friend. And now I always hold a distance, just never to get involved again in that way. Get my pleasure, but leave the person.

 

The room still lures. I want to go in, and live it. Fuck the fear and craze! I want to love, and thus live. 

Israël? Really?

Fosforbommen? Really? Baby’s met tanks overrijden? Really? Moeders voor de ogen van hun kinderen vermoorden? Really? 1,5 mln mensen voedsel ontzeggen? Really? Medicijnen niet toelaten? Really? Journalisten niet toelaten? Really? 800 doden proportioneel geweld noemen? Really? VN-convooien beschieten? Really? Rode Kruis haar werk niet laten doen? Really? Scholen bombarderen? Really? Chemische wapens gebruiken? Really?

Ik kan zo nog flink doorgaan. Maar het komt hierop neer. Israël zou de “westerse waarden” in het Midden-Oosten vertegenwoordigen. Als dit die waarden moeten voorstellen, is het dan gek dat in zoveel landen in Afrika en Azië er een grote haat is tegen “het Westen” en Israël?? 

Enige juiste voor iedere westerse regering en volk om te doen is openlijk afstand nemen van dit geweld. Net zoals islamieten openlijk afstand moesten nemen van terroristische daden van enkelen..

Boerka’s en het landsbelang

Gister las ik op nu.nl dat de PvdA fractie erop aandringt dat boerka’s worden verboden op hogescholen en universiteiten. Verbaasd las ik het ondersteunend relaas van hun medekamerleden die het net zo belangrijk vinden, omdat boerka’s een open communicatie in de weg staan. Ik ben voor ‘open’ communicatie. Maar ik zal je zeggen dat het boerka verbod tegen het landsbelang indruist.

Hier is hoe. Om ergens te beginnen: er zijn slechts 20 boerkadraagsters in heel nederland. Op de zwartste universiteit van Nederland, de Erasmus Universiteit Rotterdam, moet ik nog steeds mijn eerste boerka pinguïn tegen komen. En ik loop hier al een tijdje rond. Dus waar is het probleem? Wat is het fucking probleem? En toch koppen de kranten van de Telegraaf tot het AD en nieuwssites over de aanpak van deze 20 mensen die nooit een universiteit van binnen hebben gezien.

Ik ben een liberal. Ik geloof dus niet zo in verboden. Met name om dit voorbeeld. Het voorstel om het boerkaverbod uit te breiden komt van de PvdA. Een partij die een terugloop zag in de peilingen, en daar blijkbaar veel waarde aan hecht. Dus besluit de PvdA fractie om Nederlanders te beschermen tegen de oprukkende boerka’s. Hierbij speelt het in op de negatieve onderbuikgevoel jegens de islam en moslims. Door er ten eerste zo’n grote issue te maken, lijkt het ‘probleem’ groter dan dat het is. En de partij geeft een duidelijk signaal af naar de xenofobe kiezer: “wij staan aan jullie kant”.

Wat de partij hierbij vergeet zijn de effecten van een dergelijk verbod. Je vervreemdt de islamitische kiezer. Kiezers die de PvdA al jaren steunen, en door de jaren heen een belangrijke electorale pijler zijn gaan vormen. Maar dat is nog niet eens het ergste. Door de kamerbrede steun aan de uitbreiding van dit verbod, laat de kamer zien dat het bereid is symbool politiek te voeren om xenofobe kiezers bij zich te houden. Dit impliceert dat de islamitische kiezer ze minder waard is.

Islamitische kiezers zijn niet dom. Zij zien heus wel het symbolisch karakter in van dit onzinnig verbod. En vooral van het groots afzetten door de Tweede Kamer tegen hun religie. En precies door het gebrek aan dit inlevingsvermogen van onze kamerleded kunnen veel bi-culturele mensen zich maar niet thuis voelen. En dan vragen de kamerleden zich vervolgens wel af waarom mensen toch niet graag de taal willen leren. Vogelaar zag deze effecten. Jammer, dat ze niet een sterker minister was.

Het “ons vs. hunnie”-politiek maakt de kloof tussen mensen alleen maar groter. En op geen enkel manier is dit in het landsbelang. Wij weten uit de geschiedenis dat economische tegenspoed altijd gevoelens van achterdocht tegen anderzijnden aanwakkert. En het is goed te weten dat onze alom gerespecteerde (ahum..)Tweede Kamer in staat blijkt om ook op dit vuurtje olie te gooien.  

Ik ben niet alleen teleurgesteld in de PvdA, maar zeker ook in de VVD. In mijn opinie zijn zij op geen enkele manier een liberale partij. Sociaal en economisch gezien zijn het conservatieven. The exact opposite. Alleen GroenLinks en D’66 houden zich sterk voor onze vrijheden en burgerrechten. Maar ja, je kent mijn mening over die partijen.. 

Fortis

Heel graag wilde ik niets schrijven over de kredietcrisis. Maar dit is een punt waar ik simpelweg niet omheen kan.

Ik was pro het consortium dat ABN Amro vorig jaar overnam. Om twee redenen: ze zouden ABN ontmantelen, en omdat ABN Amro Nederland door het Beneluxe Fortis zou worden overgenomen. Deze laatste zou een sterkere Benelux bank opleveren. Dat was mijn redenatie, althans. Waarom ontmantelen iets positiefs is, hoor ik je denken? Wel, de gehele economie is op ieder moment gebaat bij efficiëntie. Met zo min mogelijk mensen, zoveel mogelijk geld maken. Dit draagt bij aan een grotere welvaart, waar iedereen uiteindelijk van geniet.

Nu lijkt er dankzij een behoorlijk achtbaanrit een sterke Nederlandse consumentenbank te herrijzen. Natuurlijk gaat het Fortis aandeel as. maandag met het opengaan van de beurzen in Amsterdam en Brussel in elkaar storten. Niet vreemd. De Nederlandse Staat heeft voor een prikie een gezonde Fortis Bank Nederland, ABN Amro Nederland en Fortis Verzekeringen Nederland overgenomen. Bij elkaar goed voor 2,5 mld euro aan jaarlijkse winst. En de Belgen achtergelaten met een hoop geld en een groter hoop aan problemen.

De Belgen klagen. Veel nationale kampioenen hadden zij niet meer. Een Belgisch-Nederlands bedrijf was hun enig trots. En nu deze is opgesplitst, zijn zij volledig al hun zelfvertrouwen kwijt. De Nederlanders, koopmannen in hun genen, hebben het weer geflikt in de ogen van de Belgen. En gelijk hebben ze. Voor 16,8 mld euro een bedrijf dat tot verkoop in 2011 jaarlijks, o.a. door de integratie van ABN en Fortis, gemiddeld 3,5 mld euro zal opleveren. En nog eens bij verkoop 30 mld of meer. Voor de overheid geldt een gunstig rentetarief van 4,5 %, dus die 16,8 mld zal zo hard niet drukken op onze staatsbegroting.

Rekensom: 30 mld verkoop + 10,5 mld winsten – 16,8 mld aflossing – 2,3 mln rentelasten = 21,4 mld in winst voor de Nederlandse Staat. Wouter Bos heeft hier een deal van zijn leven gemaakt. 

Bijkomend voordeel: ABN Amro en Fortis kunnen nu samengaan in een sterke Nederlandse Bank die 40% van het marktaandeel heeft in het midden- en kleinbedrijf. Mijn hoop is, dat zij sterk blijven op de thuismarkt en vandaar uit langzaam aan, door overnames van verzwakte Europese banken en expansie kunnen groeien tot een internationale bank met Nederland als thuisbasis in 15 jaar tijd. Of schiet ik nu door in mijn optimisme?

India’s Ugly Face

Het wordt door sommigen de grootste democratie van de wereld genoemd. Een farce. Een land met een onderliggend discriminerend kastenstelsel is lastig een democratie te noemen. Een land met religieus geweld van hindoes tegen christenen en moslims, op een grote schaal én gesteund door de overheid, is niet een democratie te noemen. En laten we vooral niet vergeten dat een systeem waarin politie, politici en bestuurders om te kopen zijn, geen democratie te noemen is.

Ik vind het erg hypocriet om India niet met een gelijke standaard te meten als dat met China wordt gedaan. India is in mijn opinie net zo hard en niets ontziend tegenover haar minderheden. Kashmir is India’s Tibet. Een deelstaat (Gujarat) die systematisch geweld inzet tegen moslims. Of tegen christenen (deelstaat Orissa). Dit kunnen we toch niet over onze kant laten gaan?

Naar de buitenwereld is het misschien een schattig en cultureel interessant land, maar de shine van steden als Mumbai en Hydrabad kan het fascisme (zie ook haar blog) verder op in het land niet verhullen. Het spijt me om dit sprookje te verstoren. Echter, dit is wel hoe de zaken er voor staan. En ik denk dat wij, als Europeanen, zeker meer kritisch mogen zijn naar India toe wat betreft het naleven van mensenrechten. Net zoals we dat zijn naar China toe.

Schattig Nederland

Je ziet dat mensen vaak de halve wereld hebben gezien, maar nooit het mooie Willemstad (Noord-Brabant) of Brielle (Zuid-Holland) hebben bezocht. En dat is zo zonde. Bijna onvergeeflijk. Nederland is op zoveel plekken, zo schattig.

Ik houd er van, vooral op de wat laid-back zonnige weekenddagen, de auto te nemen en een eindje te rijden. Vaak doe ik de Zuid-Hollandse en Zeelandse eilanden aan. Of dan rijd ik naar de zee bij Rockanje. Of een stukje Brabant in. Mooie, open gebieden. Een ontsnapping aan Rotterdam. Niet alle plekken in Nederland zijn door projectontwikkelaars omgetoverd tot beton. Gelukkig niet. 

Als je zo door de polders rijdt, dan kun je je voorstellen dat in al die eeuwen alleen het zand op een weggetje is veranderd in asfalt. Maar dat de bomenrij die deze weg van een bewegelijk schaduwspel voorziet, dat ook eeuwen terug deed. Ik geniet enorm van het landschap. Van die kleine stadjes, en die dijkhuisjes, en de dorpjes waar huizen al door meer generaties zijn bewoond, dan er mensen zijn die een kampioenschap van Feyenoord hebben meegemaakt. (Ok, deze vergelijking gaat totaal niet op, maar whatever: het is mijn verhaal.)

En in al die stadjes kennen ze onze problemen niet. Het verkeer ook niet. En de onpersoonlijkheid van een grote stad als Rotterdam niet. De drukte niet. De metro en de diversiteit aan mensen niet. De OV-chipkaart niet. The Dark Knight, gas en elektriciteit ook niet. 

Én ze kennen mijn kleur niet. Als ik door zo’n plaatsje loop heb ik het gevoel op een andere manier te worden aangekeken. Niet als in verachtend ofzo, of afkeurend. Niet als hoe een zwarte man op een Ku Klux Klan bijeenkomst zal worden aangekeken. Of verbrand. Maar meer als een man die nonchalant een damestoilet binnenloopt en naast de vrouwen in de spiegel zijn lippen bijwerkt. Het valt op. Hoe cool je uitvoering ook is. 

Whatever. Ik heb er altijd een leuke tijd. Ik mag de mensen, zij mogen mij – ik ben écht zó vol van mijzelf – en het is vaak een aangename afwisseling op Rotterdam. De harde havenstad versus het schattige achterland. Er is een groter verschil tussen Rotterdam en Zaltbommel dan tussen de eerst genoemde en Berlijn bijvoorbeeld. En dat maakt een bezoekje aan al die plaatjes die Nederland rijk is, en slecht binnen een bereik van 40 minuten liggen, meer dan waard.