The Twist

Dat de presidentsverkiezingen onvergetelijk zouden worden met zo’n proloog als Obama en Hillary ons die schonken, wisten we al. Maar dat McCain voor het hoofdgerecht het pittige saus aan deze gang zou leveren, dat is verrassend. Het brengt een extra twist aan deze anders aardig twisted competitie om de hoogste post. En met nog 57 dagen ofzo te gaan, worden het wel hele spannende tijden.

Ik geloof nog altijd, gegeven de nieuwe situatie dat Obama president wordt. Of hier mijn hoop mijn geweten bepaald, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat die Republikeinen een niet serieus te nemen koppel heeft. McCain-Palin. Of Palin-McCain. McCain die niet verder komt dan het feit dat hij meer dan 3 decennia terug vast zat in een gevangenenkamp in Vietnam. John McCain ziet eruit alsof hij al een paar jaar dood is. Ik vind het erg voor hem wat hij in gevangenschap door heeft moeten maken, maar dat maakt hem lang niet een goede president. Anders dan Hans “Yankee Hielenlikker” Van Balen van de VVD je wilt doen geloven. En daar is dus recentelijk een irritante tante aan toegevoegd om het Witte Huis te veroveren.

Rural-mericans

Een gast op tv wist het mij uit te leggen. Amerikanen, vooral de mensen in de rural areas, houden van mensen die niet elitair overkomen. Elitair is alles voor hun dat naar school is geweest, vrij fatsoenlijk weigert te jagen op wild, niet christen-fundamentalist is en goede smaak voor kleding en wijnen heeft. En het meest angstwekkend voor hun is iemand die meer van de wereld gezien heeft dan Wasilla, Alaska. En dus kan het zijn gebeurd dat Bush daar al 8 jaar president is. Een land krijgt de president die het verdient.

En toch heb ik hoop. Ik hoop dat ook die rural-mericans last krijgen van hun inimini geweten. Amerika is in zijn geheel rijp om mee te doen aan de paralympics. Van hun gezondheidszorg, tot economie, van het milieu tot hun respectloze positie in de wereld: het land is verlamd. Zij verdienen beter. Laten we hopen dat ze dat ook vinden. Niet alleen voor hun, maar vooral ook voor ons: de rest van de wereld. Die al weer een tijd onder de juk van bottenkrakend weinig IQ heeft moeten zuchten.

In For The Win

Obama en Joe Biden vormen aan de andere kant wel een strak team. Ik mag Biden. Niet op de laatste plaatst vanwege zijn ‘straight talk’. De Obama campagne is tot nu toe heersend geweest. Het heeft een van de machtigste campagnemachines klein gekregen. De vraag blijft: is hij bestand tegen de aanvallen van rechts. Die zullen harder en gemener worden. Mijn advies: de aanval is de beste verdediging. And Biden knows it: http://www.youtube.com/watch?v=955Y3NJTRIE. Gewoon keihard terug slaan. Democraten verliezen verkiezingen altijd op het gebrek aan hardheid. Gelukkig zijn de handschoenen dit keer uit.

The Democratic National Convention

Het was een historisch momentje, een voor de geschiedenisboeken. Het was de nacht van woensdag op donderdag rond half twee dat ik op CNN zag hoe de eerste half-zwarte mens tot presidentskandidaat werd benoemd. Boeiend moment. Blij moment. Tranen die langs vlogen. Vooral oudere mensen, die anders nooit hadden gedacht dat ze deze dag nog zouden meemaken. 

The Hill

Terug naar het moment dat de DNC Barack Obama koos. Wat bijzonder was: hij is gekozen per acclamatie. Zijn tegenstander Hillary Clinton wilde een zo sterk mogelijk signaal afgeven aan iedereen tot wie het nog niet doordrong: zij zou er alles aan doen om hem president te zien worden. En door zichzelf terug te trekken, omringd door de New Yorkse delegatie, gaf ze een bijzonder sterk en historisch signaal af. Het is namelijk een zeldzaam gegeven dat een kandidaat per acclamatie wordt gekozen. Maar ja, in een gebeurtenis dat al tot wereldgeschiedenis verheven zal worden, kon dit er nog wel bij.

Amazing Speeches

Trouwens, sowieso een geweldige conventie geweest. Alleen al vanwege al die speeches. Mooie demonstraties van de hogeschool speechen. Dennis Kucinich die los ging. Mooi spiegelend aan de “I have a Dream” zijn zijn woorden “Wake Up America”: http://www.youtube.com/watch?v=d4Mj9iAkvLQ. En Bill Clinton met: “People, the world over, had always been more impressed by the power of our example, then by the example of our power”. En uiteraard Joe Biden. Die ondanks zijn leeftijd, nog steeds een speelse jongensuitstraling heeft. Hij is grijs, maar komt erg energiek en passievol over. Dat mag ik wel.

And the greatest of them all..

The new king in town: Barack Hussein Obama. Four words: He Rocked The House! 84,000 mensen. Weinig andere presidentskandidaten gingen hem voor met zo’n groot publiek. En iedere keer opnieuw weet hij mensen te raken. Zijn tegenstanders zeggen dat dit alles is wat hij kan: goed speechen. Ik zeg: dit is alles wat een leider nodig heeft. Wil je mensen hoop en vertrouwen in de toekomst geven, dan heb je een leider nodig naar wie er wordt geluisterd. Alleen zo iemand kan ook leiden. Het is zo mooi om dit mee te maken. Ik geniet en leer van ieder moment binnen deze campagne sinds 3 januari eerder dit jaar. De eerste bladzijden van dit hoofdstuk in het geschiedenisboek dat Obama is, werden toen in Iowa geschreven. Door een paar blanke boeren. 

Officieel geen lid meer!

186735
 
Beste heer Hassan,
 
Wij hebben u op uw verzoek uitgeschreven als lid van de Partij van de Arbeid. Dit spijt ons uiteraard zeer, maar respecteren uw weloverwogen besluit. Wij willen u natuurlijk niet uitschrijven zonder u bedankt te hebben voor uw steun aan onze partij sinds december 2002. Ook veel dank voor u actieve inzet in de afdeling Rotterdam voor leden en nieuwe leden.  Jammer om een lid als u te moeten verliezen. Natuurlijk hopen wij dat u onze partij via de media wilt blijven volgen en dat er  een moment komt dat uw enthousiasme weer aangewakkerd wordt en dat u ons dan opnieuw weet te vinden.
 
U nog alle goeds toewensend, verblijf ik,
 
met vriendelijke groet,
namens afd. Ledenwerving en Ledenbehoud,
 
H. Hollebrand-Zwart
 

Dag PvdA.

Ik ga weg bij de Partij van de Arbeid. Ik ben lid sinds 2002, toen ik nog 17 was. En het was de PvdA die mijn eerste, mijn laatste en alle stemmen daartussen verdiende. Ondertussen ben ik wel flink gegroeid als persoon. Tenminste, dat maak ik mijzelf graag wijs. Ik heb meer van de wereld gezien, en ook intellectueel heb ik nu een meer sterke basis dan ooit. 

De wereld zoals ik die zag toen ik 17 was, is een totaal andere in mijn ogen heden ten dage. Toen zag ik in de PvdA een soort van ‘het goed’. En er was veel ‘kwaad’. Onrechtvaardigheid, mensen die Nederlandse staatsburgers spontaan het land uit wilden zetten (waarheen?), welvaartsverdeling in de wereld. En ga zo door. Dat moest bestreden worden. In mijn overtuiging dus door de PvdA.

De PvdA heeft ook veel te danken aan haar glorieuze verleden. Het feit dat kansen en welvaart in dit land nog nooit zo gelijk zijn verdeeld als nu, is te danken aan de strijd die zij hebben geleverd. Dat wil ik wel zo stellen. En uiteraard Europa, globalisering, aardgas en ondernemerschap hebben hier natuurlijk ook aan bijgedragen. Maar het is de strijd van vakbonden en sociaal-democraten geweest die ons tot hier hebben gebracht.

Échter, inderdaad: hier komt de dikke maar, het verleden is geschreven. De toekomst, dat is waar we het nu voor doen. En dat is precies wat ik de PvdA in zie tekort komen. Ik vind niet langer dat zij de partij is die de juiste oplossingen en ideeën heeft. En ik denk dat mijn ideeën te vaak, te principieel, verschillen van deze partij. 

De PvdA weet altijd de overheidsmonster nog groter te maken. Ik ben hier tegen. PvdA-bestuurders die zich schuldig hebben gemaakt aan het systematisch schenden van mijn lichamelijke integriteit, door het plaatsen van mosquito’s op Zuidplein. Ik haat ze. De hogere belastingen ook. En dan wel een ex-minister die 200.000 euro huursubsidie krijgt om in hartje Manhattan te wonen. Ik veracht ze. Het geloof in de maakbare samenleving. Ik verbaas me. Nog steeds. En zo kan ik doorgaan. Anti-democratie zijn enzo. Ik kan daar zo slecht tegen. Ik zal nog eens dieper ingaan op wat ik wel wil.

Uiteindelijk strand onze verkering eigenlijk op twee dingen. De huichelarij van individuen die de partij een gezicht geven. En de achterhaalde concepten waarmee zij moderne uitdagingen aan wilt gaan. 

Ik ben wel blij dat ik stop. Maar dat houdt niet in, dat ik het met gemak doe. Ik besef me namelijk goed, dat de partij er slecht voor staat. Sommigen zullen zeggen: je verlaat het zinkend schip. Wel, ik geloof dat de partij er wel overheen komt. Maar dat zullen ze dus zonder mij moeten doen.

Waarschijnlijk zal ik ook nog eens blijven stemmen op de PvdA. Bij een flink gebrek aan beter. Wat? D’66? Haha, liever dan nog de SP. Maar liever dan de SP, GroenLinks. Veel liever dan GroenLinks, de VVD. En liever dan de VVD, het CDA. En liever dan het CDA, de PvdA. Dus hoe ik ook bekijk: de PvdA wordt een ex die ik nog váák zal blijven zien.

Schrijven

Zinnig schrijven is vrij moeilijk. Je kunt woorden het web op schrijven, en de lezer kan deze naar eigen interpretatie betekenissen toekennen, maar het is niets. Het is als het uitleven van een peuter van wat krijtjes op een bord. Het resultaat kan dan wel gelijken met het werk van een kunstenaar, maar de intenties zullen niet snel gelijken. Zelfs niet wanneer deze schilderende artiest zwaar onder invloed van geestverruimende middelen niet voor toerekeningsvatbaar kan doorgaan. Het werk zal juist deze toestand weerspiegelen. Het werk zal tonen dat de artiest leeft. Erger, wat hij beleeft. En dus is het werk een kunststuk. Van een bewogen leven misschien? Ja. Maar niet het gekras van een peuter, die simpelweg een nieuwe motorische beweging er op los oefent. 

Misschien wordt er ook te veel geschreven. Ieder woord dat erbij komt, houdt in dat alle bestaande minder waard worden. En zoveel is meer een kopie, dan bedacht. Zoveel blogs staan vol met wat andere blogs schrijven, of wat een krant of het nieuws ons brengt. Een link, een foto, een video, een tekst. Als je het reduceert tot wie het écht schrijft, dan is dat voor een groot deel AP of Reuters. Of misschien nog een grote krant, zoals NYT.

En natuurlijk heb je mensen die schrijven. Over hun eigen levens bijvoorbeeld. Wat ze die dag hebben meegemaakt. Over blije en soms verdrietige zaken. En dan zijn er de bekenden die het lezen. Of andere bloggers die het fascinerend vinden om iemand van een grote afstand, toch zo anoniem, goed te kennen. Ik heb ook zo mijn zondes. Maar ik kan er net zo goed zonder. Want levens van mensen zijn vaak net soapseries. Je kunt na 3 jaar weer eens inloggen, en het verhaal precies van daar weer oppikken. Zonder enig gevoel van een kloof tussen waar je het had gelaten en waar het nu is. Het is als joggen op een loopmachine. We blijven gaan, maar gaan nergens.

 

De ondergang van Europa

Tot mijn grootste verbazing las ik o.a. hier: http://www.nrc.nl/europa/article1044870.ece/Geen_EU-richtlijn_tegen_homodiscriminatie, dat volgens de nieuwste Europese antidiscriminatie richtlijn homo’s gediscrimineerd mogen worden.

Dit gaat voor mij echt te ver. Veels te ver. Goed, er hebben zich nieuwe landen in het oosten van Europa zich bij ons aangesloten. Zij waren akkoord gegaan met de filosofie van Europa. Deze laat zich kenmerken door een vrije, humanitaire en liberale houding naar mensen toe. 

Onze goeie christelijke oost-europese broeders hebben hier blijkbaar moeite mee. Vooral het feit dat wij homo’s gelijk stellen aan ons zelf, kunnen zij niet begrijpen. Deze neoconservatieven, gesteund door de conservatien uit Midden- en Zuid-Europa willen onze waarden aanpassen. En nu weet ik wel, als een ruimdenkend mens (ahum….) dat hun opvatting gestoeld en bepaald wordt door hun achtergrond en opvoeding. En juist dit is het probleem.

Met de Bijbel in het hand, leiden deze mensen misschien wel de ondergang van Europa in. Eeuwen van verlossing en verlichting en decennia van emmancipatiestrijd bracht ons, zeker in Nederland, zoveel mogelijk vrijheid voor iedereen. Een gelijkheidsideaal die ooit werd gezien als een utopie, maar die wij wel tot stand brachtten. Binnen ons land zijn sommige van deze vrijheden onderdruk komen te liggen. Maar er is altijd waardig terug gestreden, tegen hen die discrimineren. Alleen nu, wil ik Geert Wilders nog wel spreken, met zijn Hongaarse vrouw, over die christelijke waarden, die nu toch recht tegenover de humanitaire Europese waarden zijn komen te staan.

Dit is een strijd aan ons om te verliezen. Wat wij hebben bereikt, en nog moeten bereiken, kan worden bedreigd door laffe politici in het Europees Parlement. Commissievoorzitter Barosso sprak over het weglaten van seksuele voorkeur, leeftijd en religie uit het richtlijn als volgt: “We hebben te maken met een politieke realiteit. Op deze manier maakt het voorstel het meeste kans te worden aangenomen door het Parlement.” Onzin! De politieke realiteit is dat wij moeten inleveren. 

Dit is een absoluut breekpunt voor de Europese Unie. Of dat zou het moeten zijn. Dit is waar het uiteindelijke om draait. Zie jij je medemens als je gelijke? Ongeacht wat diegene denkt, voelt en spreekt? Ongeacht van de sexe, kleur en gezondheid? Voor mij is dit waarom Europa succesvol is. Waarom de welvaart hier de hoogste van de wereld is. 

Ik ben een liberaal en ik vind dit iets voor Nederland als gidsland om zich in te zetten voor een betere richtlijn. Dreig des noods, mijn beste Jan-Peter, met korten op landbouwsubsidies ofzo. Doe iets! Laat dit niet over ons heen komen. Het gevolg hiervan kan namelijk zijn, dat dadelijk iemand niet wordt aangenomen omdat zij lesbiënne is. De Nederlandse rechter dit afkeurt, en de hogere Europese Hof vervolgens besluit dat het mag volgens de nieuwe richtlijn.

Is dit wat wij willen?