Winter

Soms beeld ik mij in dat het ook nu gewoon zomer is. Het enige verschil is dat nu de airco te hoog staat. Of dat je vanuit de hitte de koelafdeling van een supermarkt inloopt. Ineens voelt de kou dan toch een beetje minder koud aan. Misschien zelfs aangenaam.

Mooi Leven

Niemand geeft antwoord. Er bestaan immers geen antwoorden. Slechts vragen. De wereld gaat gesluierd voor ons. Het is een stoute wereld. Het toont een ieder een ander geheim.

Voor sommigen biedt het een saai, grijs bestaan. Onredelijk getroffen door de totale willekeur die de wereld op ons uitoefent. Anderen worden door dezelfde beperking uitgedaagd meer te ontdekken.

En daar begint mooi leven.

Mooi leven is geen kunst. Het is een geluk. Een zegening net zoveel ook een toeval is. Mooi leven staat niet gelijk aan gelukkig zijn.

Gelukkig zijn is een staat die al redelijk makkelijk bereikt wordt. Geld maakt per definitie gelukkig. Wereldwijd gezien zijn Nederlanders één van de meest gelukkige mensen. We hebben een hoog welvaartsniveau, en de verschillen tussen arm en rijk zijn niet onmeetbaar groot. Dus, je bent gelukkig en vind jezelf daarin bijzonder? Wel, jij en twaalf miljoen van je landgenoten.

Mooi leven is succesvol zijn. Zeker. En gelukkig zijn. Zeker. Echter, mooi leven ontstijgt deze bepalingen. Mooi leven gaat verder doordat het niet resultaat georienteerd is. Als er mooi wordt geleefd volgt resultaat. Je bent al een succes, en je bent al gelukkig.

Mooi leven fluistert ons verder te gaan. Het vraagt ons om dieper onder de sluier te kruipen, te kijken en vooral te voelen. Te reizen, fysiek, maar mooier nog, te reizen in onze gedachten. De weidsheid van onze eigen wijsheid is ongekend. Simpelweg, omdat het nooit is verkend. Ik geloof dat we allen rijk worden geboren. Los van bezit. Onze verbeeldingsvermogen en ons gevoelswereld is onze grootste rijkdom. En gaanderweg in de processen die ons leven voor een groot deel voor ons uitspelen, verliezen wij die rijkdommen. We vlakken af. We verarmen. En dat is een zonde.

Mooi leven is leven mét een geloof. Alsof elke gedachte muziek is. Iedere hersengolf een melodie is die jou zal dragen en meevoeren. Geloven is niet meer dan dat. Geloven kun je in alles wat verzonnen is. En er is veel verzonnen. Maar geloven in een onbewijsbaar waarheid is het mooiste geloof. Het vereist begrip van je verstand voor je hart. Geen tolerantie, maar begrip. Het daagt het verstand uit daar te komen waar het zich normaal ongezien laat.

Mooi leven is de volledigheid. De volheid van de wereld. Het is het moedervlekje op de onderbuik. Het is dat bloemetje in de struik. Het is de afronding van een gebruiksobject. Het is de lettertype van de krant. Het is de viool in een muziekstuk. Het is de keuze die niet is gemaakt. De volheid wordt gevormd door de details. Op het gezicht kan er veel mooi zijn. Maar schoonheid laat zich niet immiteren. Het verreist zuiverheid van je oordeel en oplettendheid van je hart om schoonheid waar te nemen. De volledigheid, de volheid, laat zich makkelijk vervangen door leegte als het onopgemerkt blijft. En het zijn die leegtes waarin wij ons verlekkeren aan fatamorgana’s.

Mooi leven is inspireren. Niet door alles wat mooi is. Of leuk is om te doen. Maar juist ook door de lelijkheid die zich altijd wel in overvloed om ons heen weet te verzamelen. Het is de armoede, die ons rijkdom doet streven. Het is de wreedheid van oorlog, die ons vrede doet streven. Mooi leven is leven met de confrontatie. Met oorlog. Met conflict. Met contrast.

Sinds dat wij niet weten waarom wij bestaan, laten we vooral op een mooie manier bestaan. Ik probeer er zelf het beste van te maken. Mooi te leven. Er zijn dagen het lukt. En er zijn die vervelende dagen wanneer alles wat je ook aanraakt verandert in stront. Ik ben gelukkig. En succesvol. Voor mijn gevoel. Het enige wat ik in het leven wil bereiken is dat ultieme punt waarin ik mooi leef. En als ik sterf, er geschreven kan worden: “Hij had een bewogen leven. Een gelukkig en succesvol mens. Een liefdevol mens. Maar bovenal, heeft hij mooi geleefd en ons mooier doen leven.”

 

De Heer

“Heren, een moment van stoornis.”

Waarop hij vervolgde met een triviale vraag.

Hier was hij de heer. Een echte meneer. De mijnheer tot zijn dame. Hij bezat de heerschappij over zijn verleden bestaan. Een man van gister is misschien per definitie een heer.

Het enige wat ik kon, was voor het moment bij hem in de leer gaan. Geschiedenis is niet zwart-wit, maar vooral grijs.

En in al die rust, was er, voor ons, deze moment van stoornis. Niet voor hem. Onverstoorbaar was hij. Onverstoorbaar als een koning op zijn troon.

Onverstoorbaar. En zo vervolgde hij. Met de dame aan zijn arm.

Herfstdepressie

De herfstmaanden zijn het treurigst. De regen, de wind, vooral in combinatie, en het geringe daglicht maken mij er niet gelukkiger op.

In deze dagen wil ik verdwijnen. Op in het niets. Ik wil in deze dagen niet bestaan.

Deze maanden vragen om middelen die de geest verruimen. Die mij helpen aan de benauwing te ontsnappen. Maar na de roes, is er weer dat seizoen dat zo roest.

Vandaag (eigenlijk woensdag, maar ik schrijf het nu op) kwam ik op het volgende:

Vandaag ben ik een product van wie ik gister was, en wie ik morgen wil zijn.

En omdat ik gister mij nog in de zomer waande en morgen uitkijk op een bevroren seizoen, ben ik vandaag melancholisch. Op het depressieve na. Treurig.

Liefde

Jin ke sar ho ishq ki chaanv
paanv ke niche djanat hoghi

Zij die hun hoofden in de schaduw van de Liefde stellen,
zullen de hemel aan hun voeten treffen.

(Chaiyya Chaiyya, Dil se, A.R. Rahman, 1998)

Het gaat om de onderdanigheid aan de liefde. In de liefde kun je geen trots hebben. In de liefde is er geen ruimte voor ijdelheid. In de liefde is er nooit een ik. Nooit een jij.

Liefde als een kom van het allerzuiverste water. Dorstig als we zijn, drinken we uit de kom. Maar een mond die leugens spreekt, maakt de kom onrein.

Het paradijs staat er doorgaans bekend om rein en puur te zijn. Al het aardse streven naar zuiverheid van waarden is hemels. En liefde is de hemel. Liefde is een paradijs. Liefde is geen droom. Wij zijn de droom die de liefde heeft over jou en mij.

Geen daad van liefde laat zich ongedragen door het licht in ons.

Liefde is het licht. Liefde is al het leven.

Laten wij nog alsjeblieft geboren geraken, nog voor dat wij sterven.

Dag ster

Vandaag zag ik de aarde draaien. Ik zou dat nooit zelf hebben bedacht. Want ik, ik zag de hemel bewegen. De sterrenhemel. Veel sterren heb ik niet gezien. Alleen de heldere. Sterren die krachtig genoeg zijn zichzelf door het Rotterdams lichtgeweld te worstelen en zich als een klein puntje aan de hemel aan ons voor te stellen.

Dag ster. Ik ben Awais.

Maar sterren spreken niet. Sterren verbeelden, verbazen, vallen en verdwijnen. Terwijl de aarde langzaam de sterrenhemel haar rug toekeert, keert de rest van de wereld haar gezicht in alle fascinatie naar de sterren toe. En zo draaien wij onszelf door een draaideur die op beide kanten uitkomt op onze tijdelijkheid.

Wordt voor altijd vervolgd.

Mijn Lieve Nacht

De nacht en ik hebben een langstaand huwelijk. Het was liefde op de eerste tast. En de liefde is sindsdien alleen maar gegroeid. Het is de nacht die mij voedt met inspiratie, en met mij vrijt op kussens van ideeën. Onze vruchten rijpen langzaam en zijn al vroeg zoet. Ze komen in vele kleuren en in ongekende geuren.

Gister en morgen wandelen erbij. Maar de nacht en ik staan zij aan zij. Niet de duisternis, niet de stilte, niet de mystiek is waar ik voor viel. De nacht verleidde mij met haar manen van plezier. Met haar glimlach van zilver. En met haar onvermogen gedachten van dromen te scheiden.

Het is de nacht, waarvan ik iedere dag weer hoop bij thuis te komen. Mijn lieve nacht.

Vragen

Als vragen duiden op gebrek aan kennis, dan duiden ze vooral op de honger naar kennis. Vragen zijn krachtig. Omdat ze twijfel kunnen verwoorden. Omdat ze geloof kunnen verzetten. Omdat ze mensen kunnen doen huilen.

Het eerste wat een dictator na zijn (ik gebruik ‘zijn’, omdat het altijd mannen zijn..) machtsovername verbiedt, is het stellen van vragen. Vragen zijn machtig. En als je macht monopoliseert, dan kun je dat niet doen zonder mensen een dergelijk verbod op te leggen.

Vragen maken mensen gelijk. We hebben ze namelijk allemaal. Vragen onderscheiden ons ook van dieren. En toch ook niet. Want wij weten heel goed hoe krachtig een vraag kan zijn. Vragen als dolken. Vragen als vlammen in de pan. Vragen als de meest desastreuze atoombom. We zijn bang voor vragen. Om ze te stellen, om ze te horen.

Veel van onze huldigingen gaan ook uit naar mensen die wel vragen durven te stellen. We vinden mensen knap als ze dingen durven die wij zelf niet durven. Mensen die van de vinding van vuur, tot de iPhone en verder vragen zijn blijven stellen. Vrijheidsstrijders die volken konden inspireren door luid op naar hun recht te vragen en revoluties te leiden. Journalisten die in democratieën bedriegende politici ten val brachten. Dat vinden we allemaal knap en goed. Maar zelf je baas vragen naar je weggebleven loonsverhoging, of dat meisje in het paars uit vragen, of je vriend vragen waarom ook niet.

Confrontaties gaan we graag uit de weg. Liever leven op je knieën dan willen sterven op je voeten. Daarom volgen we liever de alpha, dan dat we tot de omega erop los vragen. Daarom is Balkenende bang voor vragen rond Irak. Daarom heb ik mijzelf als kind geslepen in de kunst van het liegen, om maar niet de vragen te hoeven horen. Daarom is het moeilijkste in communicatie het stellen van de vraag. Dé vraag.

Vragen, mijn vrienden,
is de reinheid van vriendschap.

Vragen, mijn duiven,
is jullie rauwe liefdeserts.

Vragen, mijn broeders en zusters,
is de blinde, doofstomme gelijkheid.

Vragen, mijn god,
is het absolute geloof in ongeloof.

Vragen, mijn betweters,
is wat volgt op ieder antwoord.

Ow, ik heb zelf nog wel een vraag. Waarom ben ik soms zo verdomd vaag?

Ik spreekt beter Hollands als hem.

De meest voorkomende fout in het gebruik van de Nederlandse taal is de veelvoudig misplaatse ‘als’ waar eigenlijk een ‘dan’ hoort. Ik stoor me er vrij vaak aan. Ik krom mij tenen voor de buis, ik krom mijn tenen op straat voor het huis. Het is zelfs zo erg, dat bij foutief gebruik, ik een oordeel over je vorm. Een slecht oordeel.

Te beginnen bij je IQ. Daar gaat tot wel 15 punten van af. Daarmee zal ik resulterend je opleidingsniveau lager indelen. En is mijn algemeen beeld van je, dat je een boer bent. Niet de agrarische ondernemer, maar de holbewoner betekenis van het woord. Je hebt waarschijnlijk niets van de wereld meegekregen. En je bent te eigenwijs om een eigen fout te herkennen en te verbeteren. Over je politieke denkbeelden kom ik niet verder dan een lekkere volkse anti-elite stemmer. In het dagelijks leven neem je iedere bocht te kort, met vele botsingen tot gevolg, en daardoor zit het leven je gewoon niet mee. Waar je waarschijnlijk wel weer goed in bent, dat is iedere bi-culturele Nederlander verrot schelden. En maar zeiken dat niemand hier Nederlands meer spreekt. Vier de ironie!

Doe mij, en vooral ook jezelf een lol: onderwijs jezelf.