Notte Sento

They say that one picture tells more then a thousand words. Imagine having more then 4,500 pictures.

Well, this is the story of a girl stranded in Rome on her way to Milan. She missed the last train. Wandering around, she bumps into a guy and beautiful things happen as the night proceeds to the light of day.

Dag ster

Vandaag zag ik de aarde draaien. Ik zou dat nooit zelf hebben bedacht. Want ik, ik zag de hemel bewegen. De sterrenhemel. Veel sterren heb ik niet gezien. Alleen de heldere. Sterren die krachtig genoeg zijn zichzelf door het Rotterdams lichtgeweld te worstelen en zich als een klein puntje aan de hemel aan ons voor te stellen.

Dag ster. Ik ben Awais.

Maar sterren spreken niet. Sterren verbeelden, verbazen, vallen en verdwijnen. Terwijl de aarde langzaam de sterrenhemel haar rug toekeert, keert de rest van de wereld haar gezicht in alle fascinatie naar de sterren toe. En zo draaien wij onszelf door een draaideur die op beide kanten uitkomt op onze tijdelijkheid.

Wordt voor altijd vervolgd.

Mijn Lieve Nacht

De nacht en ik hebben een langstaand huwelijk. Het was liefde op de eerste tast. En de liefde is sindsdien alleen maar gegroeid. Het is de nacht die mij voedt met inspiratie, en met mij vrijt op kussens van ideeën. Onze vruchten rijpen langzaam en zijn al vroeg zoet. Ze komen in vele kleuren en in ongekende geuren.

Gister en morgen wandelen erbij. Maar de nacht en ik staan zij aan zij. Niet de duisternis, niet de stilte, niet de mystiek is waar ik voor viel. De nacht verleidde mij met haar manen van plezier. Met haar glimlach van zilver. En met haar onvermogen gedachten van dromen te scheiden.

Het is de nacht, waarvan ik iedere dag weer hoop bij thuis te komen. Mijn lieve nacht.

Vragen

Als vragen duiden op gebrek aan kennis, dan duiden ze vooral op de honger naar kennis. Vragen zijn krachtig. Omdat ze twijfel kunnen verwoorden. Omdat ze geloof kunnen verzetten. Omdat ze mensen kunnen doen huilen.

Het eerste wat een dictator na zijn (ik gebruik ‘zijn’, omdat het altijd mannen zijn..) machtsovername verbiedt, is het stellen van vragen. Vragen zijn machtig. En als je macht monopoliseert, dan kun je dat niet doen zonder mensen een dergelijk verbod op te leggen.

Vragen maken mensen gelijk. We hebben ze namelijk allemaal. Vragen onderscheiden ons ook van dieren. En toch ook niet. Want wij weten heel goed hoe krachtig een vraag kan zijn. Vragen als dolken. Vragen als vlammen in de pan. Vragen als de meest desastreuze atoombom. We zijn bang voor vragen. Om ze te stellen, om ze te horen.

Veel van onze huldigingen gaan ook uit naar mensen die wel vragen durven te stellen. We vinden mensen knap als ze dingen durven die wij zelf niet durven. Mensen die van de vinding van vuur, tot de iPhone en verder vragen zijn blijven stellen. Vrijheidsstrijders die volken konden inspireren door luid op naar hun recht te vragen en revoluties te leiden. Journalisten die in democratieën bedriegende politici ten val brachten. Dat vinden we allemaal knap en goed. Maar zelf je baas vragen naar je weggebleven loonsverhoging, of dat meisje in het paars uit vragen, of je vriend vragen waarom ook niet.

Confrontaties gaan we graag uit de weg. Liever leven op je knieën dan willen sterven op je voeten. Daarom volgen we liever de alpha, dan dat we tot de omega erop los vragen. Daarom is Balkenende bang voor vragen rond Irak. Daarom heb ik mijzelf als kind geslepen in de kunst van het liegen, om maar niet de vragen te hoeven horen. Daarom is het moeilijkste in communicatie het stellen van de vraag. Dé vraag.

Vragen, mijn vrienden,
is de reinheid van vriendschap.

Vragen, mijn duiven,
is jullie rauwe liefdeserts.

Vragen, mijn broeders en zusters,
is de blinde, doofstomme gelijkheid.

Vragen, mijn god,
is het absolute geloof in ongeloof.

Vragen, mijn betweters,
is wat volgt op ieder antwoord.

Ow, ik heb zelf nog wel een vraag. Waarom ben ik soms zo verdomd vaag?

Ik spreekt beter Hollands als hem.

De meest voorkomende fout in het gebruik van de Nederlandse taal is de veelvoudig misplaatse ‘als’ waar eigenlijk een ‘dan’ hoort. Ik stoor me er vrij vaak aan. Ik krom mij tenen voor de buis, ik krom mijn tenen op straat voor het huis. Het is zelfs zo erg, dat bij foutief gebruik, ik een oordeel over je vorm. Een slecht oordeel.

Te beginnen bij je IQ. Daar gaat tot wel 15 punten van af. Daarmee zal ik resulterend je opleidingsniveau lager indelen. En is mijn algemeen beeld van je, dat je een boer bent. Niet de agrarische ondernemer, maar de holbewoner betekenis van het woord. Je hebt waarschijnlijk niets van de wereld meegekregen. En je bent te eigenwijs om een eigen fout te herkennen en te verbeteren. Over je politieke denkbeelden kom ik niet verder dan een lekkere volkse anti-elite stemmer. In het dagelijks leven neem je iedere bocht te kort, met vele botsingen tot gevolg, en daardoor zit het leven je gewoon niet mee. Waar je waarschijnlijk wel weer goed in bent, dat is iedere bi-culturele Nederlander verrot schelden. En maar zeiken dat niemand hier Nederlands meer spreekt. Vier de ironie!

Doe mij, en vooral ook jezelf een lol: onderwijs jezelf.

Ramadan

Van de ochtenschemer tot de zon onder is. Ik eet niet en drink niet. Er zijn dagen die ik oversla. En er zijn dagen dat ik erin opga.

Het is een gevecht, een jihad. Het is een gevecht tegen je eigen onbehoorlijkheid, je honger. Ga je er niet dood aan, dan word je er door gesterkt. In je hart en je verstand.

Hongerige mensen zijn vaak sneller prikkelbaar. Zelfbeheersing wordt vooral in de namiddag getest, wanneer de zon begint te zakken en de uren die je zonder eten en drinken bent toenemen. Je kunt en mag niet boos worden. Je leert kijken naar jezelf, naar de momenten die je normaal triggeren. Je leert deze momenten herkennen om ze iedere uiting te ontkennen.

De honger is ook meditatie. Je lichaam wordt natuurlijk onrustig. Vanuit je innerlijke kracht breng je de wil op om niet toe te geven aan je dorst, of de honger. Of enige andere verleiding. Dit werkt alleen als er wordt gevast vanuit wilskracht, en niet vanuit angst. Bijvoorbeeld omdat je zult branden in hel, en dit een mogelijkheid is om daar aan te ontkomen. Zo sprak het Boek.

Doe het uit liefde voor wie je bent, een maand de tijd nemen om niet in te graven op iedere lust. Stil te staan bij je emoties, gevoel en verstand. Je ziel misschien ook een beetje los te maken van je lichaam. Om te zweven in het rond. Je bent weer de leider van wat je doet. Bewust en integer naar je wil luistert en handelt.

Ik vast, en ik voel me losser dan ooit.

Woorden van jou

Zijn deze woorden van mij? Ik ben de schrijver, ik ben de denker. Ik geef deze woorden plaats. Maar zijn ze ooit van mij?

Ik zal nooit eigenaar zijn van welk woord dan ook. Ik word gebruikt om de woorden te delen. Geef mij een toetsenbord en ik zal muziek maken. Klinked als een verhaal, of een gedicht, een bezwaar of een inzicht.

Ik denk dat woorden mij gebeuren. Net als het weer, net als de vrouw met haar kat in de trein, net als het overvliegen van een meeuw, net als jij die dit leest.

Je neemt dit op, je houdt dit bij je. Je bent besmet door de gedachte. Neem deze woorden en geef ze weer een mooie plaats.

Huibert Boumeester

Nog voor hij de 50 reikte, werd hij dood gevonden in het bos. Vlakbij een dorpje ten westen van Londen. Zelfmoord. Het leven werd hem teveel. Minder dan een week nadat hij werd vermist.

Nu gebeurt dat wel vaker, maar in zijn geval haalde hij het nieuws omdat hij topman was bij ABN Amro. Voordat hij ontslagen werd. Hij kreeg 3,8 miljoen euro mee als ontslagvergoeding. Hij werd er depressief van.

Het houdt mij bezig. De zelfdoding door mijnheer Boumeester. Hij is een telg uit een van Nederlands rijkste dynastiën. Maakte een supercarrière als bankier. Had drie kinderen, en een vrouw waar hij gescheiden van leefde. Werd ontslagen vlak na de overname van ABN Amro door o.a. Royal Bank of Scotland. Er was geen topfunctie meer voor hem bij de nieuwe gesplitste bank. En de crisis. Hij woonde in de City. Ook wel gezien als het financieel centrum van de wereld. Hij hield van jagen. En van Afrikaanse natuurreservaten. En diende zich aan als hoeder voor Aziatische culturen.

Ik denk dat hij zichzelf blindstaarde op zijn zetel op de Olympus. Tussen de goden van het kapitalisme. Zijn naam was bij zijn geboorte al ingekerfd. Na zijn ontslag kon hij helaas niet snel weer aan de slag. Het was crisis. Zeker bij de banken. Zijn weg naar de top was afgeknepen. Geld boeide niet. Macht was nummer een. Maar die macht leek nu verder weg dan ooit. Hij groeide op met geld als een gegeven. De hoeveelheid macht zou dus zijn succes weerspiegelen.

Machteloos moet hij zich hebben gevoeld over de toekomt van zijn bestaan. Hij moet het hebben opgevat alsof de controle van wie hij wilde zijn niet langer bij hem lag. Misschien was hem wel veel beloofd bij het nieuwe bedrijf, en waren het uitgerekend zijn vrienden die hem eruit knikkerden. Een gespleten wervelkolom. Zijn gevoelscentrum gebroken. Depressief werd hij ervan.

Jammer. Hij had veel voor te leven. Ten eerste zijn kinderen, zijn vrouw, zijn goede doelen. Hij had zijn tijd en geld kunnen gebruiken om te investeren in aidsonderzoek of kankeronderzoek, om maar iets te noemen. Maar nee. Dat zat er niet in.

Ik kende hem niet. Ik weet niet wat er bij hem speelde toen hij zijn lichaam ontdeed van zijn ziel. Wat ik wel weet, is dat, hoe erg het ook voor hem moet zijn geweest, er altijd reden is om door te blijven leven. Dat ligt in onze aard. Overleven. En juist dat lukte hem niet in de top van het bedrijfsleven. En als dat je leven was, dan leef je inderdaad niet meer. En zo berichtten de kranten.

Are we human, or are we dancer?

Het mooie aan muziek, en kunstvormen in het algemeen, is dat iedereen alles op zijn eigen manier interpreteert. Wat voor de één een doek met gekke vormen is, kan voor de ander de essentie van zijn bestaan bevatten. Kunst is persoonlijk.

Dit voorwoord heb ik nodig om te vertellen waarom Human van The Killers een van de mooiste liedjes uit onze tijd is. Want zo kan het gebeuren dat op een eerste gezicht vederlicht klinkend popnummer zo’n lading voor mij kan dragen. Het gewraakte nummer overigens:




Je gaat het pas horen, als je gaat luisteren. De essentiële vraag of wij mens zijn of slechts een danser. Brandon Flowers, de leadsinger, gaf in een interview aan dat het liedje is geschreven naar een quote van onze held, journalist en schrijver, Hunter S. Thompson: “We’re raising a generation of dancers“.

Dancers zijn in dit geval mensen die exact in de maat moeten optreden. Zodra je uit de maat danst, val je meteen op. Je hebt je strikt te houden aan je choreografie. Alles gaat om je opvoering. Er is hierbij geen ruimte om jezelf te zijn. Je bent slechts een poppetje, dat zo gevraagd een dansje doet.

En precies dat is iets wat wij niet willen zijn, toch? Een uitgestippeld pad van verwachtingen binnen de lijnen kleuren met de aangegeven nummers. Ik wil vrij zijn. Mens zijn. Met alle deugden die een mens compleet maken: Grace, virtue, soul, romance, devotion.

Hiermee kenmerkt dit liedje onze tijd. Iedereen lijkt door het leven te gaan in een robotische modus, aangestuurd door verwachtingspatronen van anderen, van een heilig boek, en overmatig geprikkeld door de megacommercie. Zet een stap opzij, en kijk naar jezelf. En vraag je af: Am I human, or am I dancer?