Herfstdepressie

De herfstmaanden zijn het treurigst. De regen, de wind, vooral in combinatie, en het geringe daglicht maken mij er niet gelukkiger op.

In deze dagen wil ik verdwijnen. Op in het niets. Ik wil in deze dagen niet bestaan.

Deze maanden vragen om middelen die de geest verruimen. Die mij helpen aan de benauwing te ontsnappen. Maar na de roes, is er weer dat seizoen dat zo roest.

Vandaag (eigenlijk woensdag, maar ik schrijf het nu op) kwam ik op het volgende:

Vandaag ben ik een product van wie ik gister was, en wie ik morgen wil zijn.

En omdat ik gister mij nog in de zomer waande en morgen uitkijk op een bevroren seizoen, ben ik vandaag melancholisch. Op het depressieve na. Treurig.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *