Huibert Boumeester

Nog voor hij de 50 reikte, werd hij dood gevonden in het bos. Vlakbij een dorpje ten westen van Londen. Zelfmoord. Het leven werd hem teveel. Minder dan een week nadat hij werd vermist.

Nu gebeurt dat wel vaker, maar in zijn geval haalde hij het nieuws omdat hij topman was bij ABN Amro. Voordat hij ontslagen werd. Hij kreeg 3,8 miljoen euro mee als ontslagvergoeding. Hij werd er depressief van.

Het houdt mij bezig. De zelfdoding door mijnheer Boumeester. Hij is een telg uit een van Nederlands rijkste dynastiĆ«n. Maakte een supercarriĆØre als bankier. Had drie kinderen, en een vrouw waar hij gescheiden van leefde. Werd ontslagen vlak na de overname van ABN Amro door o.a. Royal Bank of Scotland. Er was geen topfunctie meer voor hem bij de nieuwe gesplitste bank. En de crisis. Hij woonde in de City. Ook wel gezien als het financieel centrum van de wereld. Hij hield van jagen. En van Afrikaanse natuurreservaten. En diende zich aan als hoeder voor Aziatische culturen.

Ik denk dat hij zichzelf blindstaarde op zijn zetel op de Olympus. Tussen de goden van het kapitalisme. Zijn naam was bij zijn geboorte al ingekerfd. Na zijn ontslag kon hij helaas niet snel weer aan de slag. Het was crisis. Zeker bij de banken. Zijn weg naar de top was afgeknepen. Geld boeide niet. Macht was nummer een. Maar die macht leek nu verder weg dan ooit. Hij groeide op met geld als een gegeven. De hoeveelheid macht zou dus zijn succes weerspiegelen.

Machteloos moet hij zich hebben gevoeld over de toekomt van zijn bestaan. Hij moet het hebben opgevat alsof de controle van wie hij wilde zijn niet langer bij hem lag. Misschien was hem wel veel beloofd bij het nieuwe bedrijf, en waren het uitgerekend zijn vrienden die hem eruit knikkerden. Een gespleten wervelkolom. Zijn gevoelscentrum gebroken. Depressief werd hij ervan.

Jammer. Hij had veel voor te leven. Ten eerste zijn kinderen, zijn vrouw, zijn goede doelen. Hij had zijn tijd en geld kunnen gebruiken om te investeren in aidsonderzoek of kankeronderzoek, om maar iets te noemen. Maar nee. Dat zat er niet in.

Ik kende hem niet. Ik weet niet wat er bij hem speelde toen hij zijn lichaam ontdeed van zijn ziel. Wat ik wel weet, is dat, hoe erg het ook voor hem moet zijn geweest, er altijd reden is om door te blijven leven. Dat ligt in onze aard. Overleven. En juist dat lukte hem niet in de top van het bedrijfsleven. En als dat je leven was, dan leef je inderdaad niet meer. En zo berichtten de kranten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *