Erasmusbrug

Met mijn voeten in het pasgemaaide gras sta ik aan de oever. Ik kijk uit over het water. De donkere rivier wordt overspannen door de met helder licht beschenen Zwaan. Vrij natuurlijk trekt zij mijn blik zodra ik haar opmerk. Het is een eeuwige flirt. Ze is jonger dan ik ben. Voor haar is dat onbelangrijk. Vanaf het eerste moment staat ze trots en aanbiddelijk als het gezicht van de stad, en zal dat blijven zonder een ‘tot en met’ zoals wij sterfelijken die kennen.

Ze is eigenaardig. Ze speelt met een ieder. Met haar lijnen steekt zij af tegen de diepte van de nacht. Hier op afstand ben ik veilig voor haar macht de benen te verzwakken. Zij is op geen manier slechts een civiel technisch bouwwerk. Zij is op geen manier slechts een brug. Daar is ze simpelweg te aanwezig voor in ieders fotoalbum.

Het gaat verder. Soms denk ik wel eens, ik wil haar tot leven brengen. Ik wil graag een strijkstok zo groot hebben dat ik haar tuien kan bespelen. Ik wil haar horen. Ik wil haar verhalen horen. Zij die zoveel leven heeft gezien. Zij die geen dageraad heeft gemist. Zij die een harp is voor de goden. Een stille getuige.

Zou zij gewacht hebben op mij? Op dit moment waarop ook voor haar de tijd niet langer levenloos dwaalt in dezelfde ruimte die zij dient? Zou zij ons in al haar elegantie een rivier van tonen bieden die ons naar een zee van delirische isolatie zou voeren? Zou zij haar verdriet omzetten in een luchttrilling van ongekende magnitude die ons allen zou omstoten?

Ik kijk naar haar. Misschien ís ze wel verdrietig. De vernedering van haar tentoongestelde kruis. Vastgebonden tussen twee oevers. Twee wallen; geen aarde. Ik zie een reflectie van haar. Als ze mijn kant op zou kijken zou ze mij misschien op hetzelfde golvende vlak ontmoeten. Het is echter donker. Haar licht weerkaatst onbeantwoord.

Ik zie een tram over de brug gaan. Een lichtrups die over een blad kruipt. Misschien is ze wel slechts een civiel technisch bouwwerk. Een brug. Een ranke, prachtig ontworpen oeververbinding en niet meer dan dat. De wereld onbekend als de dame die ik noem.

Ze blijft onverveeld op haar wacht. Ze houdt zich statig en stil. Onbewogen. Ik zie haar kunst. Ik hoor haar. Ik hoor haar toch zeker.

One Response to “Erasmusbrug”

  1. Mari says:

    Ze is een ballerina die haar benen strekt…

Leave a Reply